Μετά την ολοκλήρωση και της τρίτης στη σειρά διοργάνωσης «ΚαλικαντζαροΧριστούγεννα στην Άμφισσα», ο εξαιρετικά θετικός απολογισμός, όσον αφορά την μαζική συμμετοχή εθελοντών και συλλόγων και την ποιότητα σε κάθε είδους εργασία και εκδήλωση, θα αποτελέσει για όλους μας μια γλυκιά και ζεστή ανάμνηση, καθώς και κίνητρο για συνέχιση στο μοίρασμα τέτοιων στιγμών - γιορταστικών και μη.

Ήθελα με αυτό το σχόλιο να δηλώσω την απεριόριστη χαρά αλλά και συγκίνησή μου, αφού έστω κι ένα μικρό λιθαράκι στο χτίσιμο της όλης ιδέας αποτέλεσε το παραμύθι μου«Κάποια ΚαλικαντζαροΧριστούγεννα». Και τα «κάποια» έγιναν αυτά, τα συγκεκριμένα, στην Άμφισσα, που την πρώτη χρονιά - το 2009 - πήραν κυριολεκτικά ζωή από την τότε 3^η τάξη του Α΄ Δημοτικού Σχολείου Άμφισσας με την καθοδήγηση της εκπαιδευτικού Πάτυς Καρλιαύτη και το θεατρικό αυτό έδωσε την σκυτάλη σε άλλες υπέροχες παραστάσεις κι εκδηλώσεις, που κάθε χρόνο πλαισιώνουν τις Χριστουγεννιάτικες γιορτές.

Επίσης ήθελα να τονίσω, πως οι γιορτές αυτές στάθηκαν αφορμή, μέσα από δημιουργία να ξεδιπλωθούν τρόποι έκφρασης και να εξελιχθούν συσχετισμοί, από τους οποίους γεννήθηκαν νέα δημιουργία και έκφραση. Τα καπέλα από δέρμα, που κατασκευάσθηκαν για να φορεθούν από τα καλικαντζαράκια σ’ αυτήν την πρώτη παράσταση του 2009, έγιναν πλέον θεσμός. Ξεκινώντας από την γενναιόδωρη προσφορά του βυρσοδέψη κ. Κώστα Μερινόπουλου, εξελίχθηκαν πλέον σε «ενδυματολογικό» έμβλημα όλης της διοργάνωσης. Κάθε χρόνο τα δημιουργώ με αγάπη, για όλους αυτούς που προσφέρονται να συμμετάσχουν στην διαδικασία έκφρασης αυτού του Καλικαντζαροχωριού και δεν μπορώ να μην αναλογίζομαι με θέρμη την πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά που κουβαλούν, πέρα από την εθιμική και διασκεδαστική έκφανσή τους.

Οραματίζομαι την μέρα, που ανεπηρέαστοι από προκαταλήψεις, ταμπού ή όποιες δυσάρεστες σκέψεις δηλητηριάζουν το δικαίωμά μας στην χαρά, να μπορούμε τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας, φορώντας δημόσια - όσο γίνεται περισσότεροι - αυτά τα καλικαντζαροκαπέλα. Ίσως  νάναι κι αυτός ένας τρόπος να τιμήσουμε την προσπάθεια για κοινή προσφορά και δημιουργία, την παράδοση του τόπου μας και τους ανθρώπους που την συνεχίζουν. Τίποτα περισσότερο… ή μήπως ήδη είναι πολύ;  -  σαν παραμύθι.

Θερμά συγχαρητήρια σε όλους τους ντόπιους δημιουργούς, που ακαταπόνητα μάχονται στο όνομα της τέχνης και με την πρώτη ευκαιρία μας καταπλήσσουν με τις ικανότητές τους. Μπράβο για όλες τις παράλληλες εκδηλώσεις που έγιναν και …γι’  αυτές που σίγουρα θα ακολουθήσουν.

Κατερίνα Τζαμτζή