Log in
updated 2:59 PM EET, Dec 10, 2017

ΤΕΛΕΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Χρήστος Καρβέλης-Δάσκαλος

Άμφισσα  Νοέμβρ. 2017

  Δε χρειάζεται μεγάλη προσοχή να συμπεράνουμε, παρατηρώντας γύρο μας, ότι ο άνθρωπος έχει δημιουργήσει τέλεια δημιουργήματα (τέλεια συγκοινωνιακά μέσα, τέλεια επικοινωνιακά μέσα, τέλεια οικοδομήματα, τέλεια έπιπλα, τέλεια παιδικά παιγνίδια, τέλειες ηλεκτρικές συσκευές, τέλεια μουσική, τέλεια κινηματογραφικά έργα, τέλεια, τέλεια….) ενώ δεν κατάφερε ακόμη να δημιουργήσει τέλειο άνθρωπο.       

Δεν τα κατάφερε γιατί πίστεψε και πιστεύει ότι είναι αδύνατο να υπάρξει τέλειος άνθρωπος, αφού οι φιλόσοφοι και οι επιστήμονες διδάσκουν ότι δεν υπάρχει τέλειος άνθρωπος. Διδασκόμαστε ότι τέλειος  είναι μόνο ο Χριστός και όλοι πρέπει να προσπαθούμε κάνοντας πάντα καλές πράξεις να πάμε στην άλλη ζωή, στον Παράδεισο.  Αλλά ας δούμε απλά μπορεί να υπάρχει τέλειος άνθρωπος; Ποιος θα είναι ο τύπος, τί χαρακτηριστικά θα έχει; Τέλειος άνθρωπος είναι αυτός που η ψυχή του είναι στολισμένη, επενδυμένη με το συναίσθημα της αγάπης. Τόσο απλό είναι και εύκολο να είναι ο καθένας τέλειος, γιατί από την αγάπη απορρέουν όλες οι αρετές (ειρήνη, δικαιοσύνη, ηθική, γαλήνη, σεβασμός, φιλία, ελεημοσύνη, αγαλλίαση, φιλανθρωπία κ. ά.). Η αγάπη ωθεί τον άνθρωπο πάντα να δημιουργεί, να βελτιώνει τα δημιουργήματά του, να μην καταστρέφει τίποτε ωραίο, να μη σκοτώνει συνανθρώπους του, να μην κλέβει, να μην παρασύρεται ( όπως διδάσκει ο άγιος Ραφαήλ) από βασανιστικές σκέψεις των γιατί;(π.χ. γιατί μου μίλησε έτσι; γιατί μου φέρθηκε έτσι; γιατί μου το έκανε αυτό; Γιατί δεν μ’ αγαπάει; γιατί; γιατί;), να προσπαθεί να θεραπεύει αρρώστους. Μόνο με την αγάπη μπορεί να επιτύχει τις βασικότερες ανάγκες του που είναι το πιάτο (συμβολίζει την τροφή) και το κρεβάτι(συμβολίζει την κατοικία). Τέλειος άνθρωπος είναι αυτός που πιστεύει ότι ζει σε Παράδεισο. Και υπάρχουν στιγμές που ο άνθρωπος ζει με πολλή αγάπη, που ζει σε παράδεισο και παραδεισένιοι τόποι υπάρχουν και είναι οι Ναοί, οι παιδότοποι, οι παιδικές χαρές, οι παιδικοί σταθμοί, τα προαύλια των Νηπιαγωγείων και των Δημοτικών Σχολείων, γενικά εκεί που υπάρχουν παιδιά, γιατί τα παιδιά είναι ο Παράδεισος. Είναι οι στιγμές που ο άνθρωπος αγάλλεται (γεννήσεις, βαπτίσεις, γάμοι, γιορτές- Πάσχα γιορτή αγάπης-, είσοδος σε ναό, γενέθλια, πανηγύρια, επαγγελματικές επιτυχίες, εκδρομές, συνεστιάσεις, παραγωγή δημιουργημάτων, έρωτες). Είναι οι στιγμές που ο άνθρωπος βρίσκεται στον 7ο Ουρανό κατά τη λαϊκή φιλοσοφία. Ποιος δεν έχει ζήσει τέτοιες στιγμές; Γιατί χάνεται η αγάπη που επικρατεί σ’ αυτές τις στιγμές; Γιατί ο άνθρωπος ζει έξω από τον παράδεισο; Ο καθένας ας σκεφτεί τι φταίει, ποιες είναι οι αιτίες που ζει έξω από τον παράδεισο και ας προσπαθήσει να σταθεροποιηθεί στην ψυχή του η αγάπη και να μην επιτρέπει τα συναισθήματα της λύπης, του πόνου και του στεναγμού να είναι ανώτερα από την αγάπη, να κυριαρχούν στην ψυχή του. Όποιος έχει αγάπη δεν λυπάται, δεν πονάει και δεν στενάζει, γιατί ζει σε παράδεισο. Αυτονόητο είναι ότι δεν υπάρχει άνθρωπος ή μηχανισμός ή εργαστήρι ή βιομηχανία που να παραδίδει στην κοινωνία τέλειους ανθρώπους, γι’ αυτό ο κάθε άνθρωπος πρέπει μόνος του, με τη δύναμη της θελήσεώς του που διαθέτει να προσπαθεί διαρκώς να παραμένει στον Παράδεισο.

     Η επιστήμη προσπαθεί να δημιουργήσει τέλειο άνθρωπο κυρίως ως προς  τα σωματικά προσόντα, την εξωτερική εμφάνιση, την ομορφιά και μόνο η Εκκλησία μιλάει για την αγάπη με την οποία θα κερδίσει ο άνθρωπος την ουράνια Βασιλεία του Θεού, γιατί ο άνθρωπος διδάσκεται ότι ο Πανάγαθος Θεός έδιωξε τον άνθρωπο ( Αδάμ και Εύα) από τον Παράδεισο και έτσι νιώθει ότι είναι έξω από τον Παράδεισο και συγχρόνως νιώθει αδύναμος να καταφέρει να πάει στον Παράδεισο. Ίσως απελπίζεται και σταματάει τις τεράστιες προσπάθειες που απαιτούνται να κατακτήσει τον ποθητό Παράδεισο.

     Αναφερθήκαμε παραπάνω στις στιγμές που ο άνθρωπος ζει σε Παράδεισο και ότι πολλές φορές είναι έξω από το Παράδεισο. Τις παραπάνω στιγμές ζει και η οικογένεια ( το κύτταρο της Κοινωνίας). Η αγκαλιά τής μάνας, τα τρυφερά της χάδια και η αποδοχή τού παιδιού  είναι αυτά που κάνουν  το παιδί να νιώθει ότι ζει στον Παράδεισο, αντίθετα η έλλειψη της αγκαλιάς της μάνας(για διάφορους λόγους) πληγώνει την ψυχή του παιδιού και έτσι δεν ζει σε Παράδεισο και θα πρέπει να βρει άλλη αγκαλιά και αγάπη από άλλους ανθρώπους για να ξαναβρεθεί μέσα στον Παράδεισο. Τη σημασία και την αξία της μητρικής αγκαλιάς τονίζω στο ποίημά μου με τίτλο: << ΜΑΜΑ ΠΑΡΕ ΜΕ ΑΓΚΑΛΙΑ>>. Πάρα πολλές φορές όμως η οικογένεια δεν έχει εικόνα Παραδείσου, γιατί κυριαρχεί η γκρίνια, το μίσος, τα μαλώματα, οι βρισιές,  οι προσβολές παντός είδους. Η μάνα πολλές φορές είναι γλυκύτατη, αλλά υπάρχουν και στιγμές που χάνει την ψυχραιμία της και όταν το παιδί της κάνει λάθη ή παίρνει κακούς βαθμούς ή κάνει ζημιές ( λόγω απειρίας ή αδεξιότητας) εκστομίζει λέξεις (βλάκα, χαζέ, μπουμπούνα, ηλίθιε, ανίκανε και άλλες προσβλητικές για την αθώα ψυχή του παιδιού της), λέξεις απαράδεκτες, γιατί αυτές αποθηκεύονται στο μυαλό του παιδιού και το ακολουθούν σε όλη του τη ζωή. Οι ηλικιωμένοι (γιαγιά, παππούς) λόγω εμπειρίας από τη ζωή πρέπει να δίνουν το καλό παράδειγμα της αγάπης. Το ίδιο πρέπει να κάνουν όσοι ασκούν κάθε είδους εξουσία. Να διδάσκουν με λόγια και κυρίως με έργα την αγάπη, να επιδιώκουν με κάθε τρόπο την ειρήνη.

     Λέγεται- και πολύ σωστά κατά την ταπεινή μου γνώμη- ότι το πρόσωπο είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Το πρόσωπο δείχνει αν έχουμε αγάπη, αν ζούμε σε Παράδεισο ή ζούμε έξω από τον Παράδεισο. Το πρόσωπο του ανθρώπου που ζει σε Παράδεισο ακτινοβολεί αγαλλίαση, χαρά, αισιοδοξία, ευτυχία, έχει πολύ πλατύ χαμόγελο, λαμποκοπούν τα μάτια του. Έτσι δεν είναι τα πρόσωπα των ανθρώπων κατά τις παραδεισένιες στιγμές που περιγράψαμε παραπάνω;

     Άρα υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι δίπλα μας (έστω κάποιες στιγμές),υπήρξαν οι άγιοι μας και ας προσπαθήσουμε να γίνουμε όλοι τέλειοι και να μιμηθούμε τους τέλειους αυτούς και ας αρχίσουμε από τώρα που διαβάσαμε αυτές τις σκέψεις και ιδέες. Δεν είναι καθόλου δύσκολο. Πίστη ότι είμαστε ικανοί να ζούμε σε Παράδεισο.

 

Σχόλια  

-1 #1 ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΙ ΑΛΛΗ ΓΝΩΜΗ 05-12-2017 18:19
Ο Νίτσε κάποτε έγραψε ότι μερικοί άνθρωποι γεννιούνται μετά το θάνατό τους και αυτό ασφαλώς ισχύει στην περίπτωσή του. Η ιστορία της φιλοσοφίας, της θεολογίας και της ψυχολογίας του 20ου αιώνα δεν νοείται χωρίς αυτόν.

Η θέληση για δύναμη είναι η μόνη δύναμη πάνω στη γη, αυτή που κινεί όλα τα όντα και τα κάνει να αλληλοσυγκρούονται, να συνδυάζονται, να ενώνονται, να ανακατεύονται αέναα. Όπως λέει ο ίδιος στο Πέρα από το καλό και το κακό, «η ζωή είναι κατ’ ουσίαν ιδιοποίηση, παράβλαψη, καθυπόταξη του ξένου και του ανίσχυρου, καταπίεση, σκληρότητα, εκμετάλλευση… δηλαδή θέληση για δύναμη».

Επειδή τα όντα δεν έχουν την ίδια δύναμη (δεν είναι ίσα), ο κόσμος είναι μια τάξη ιεραρχίας από το ανώτερο στο κατώτερο, μια τάξη όμως ρευστή και επιδεχόμενη συνεχείς αμφισβητήσεις και ανακατατάξεις. Στην κορυφή της πυραμίδας αυτών των θελήσεων για δύναμη βρίσκεται φυσικά ο άνθρωπος, ο οποίος έχει επιβάλλει και θα επιβάλλει πάντα την εξουσία του πάνω στη φύση και στους ομοίους του. Αυτό που διέπει τις ανθρώπινες σχέσεις είναι ο ανταγωνισμός (ο αρχαίος ελληνικός αγών, αυτό που δεν άφηνε τον Θεμιστοκλή να κοιμηθεί όταν σκεφτόταν «το του Μιλτιάδου τρόπαιον»). Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό ότι ενώ πολλοί θεωρούν τον οστρακισμό που λάμβανε χώρα στην αρχαία Αθήνα εκμηδένιση του ατόμου, αντίθετα, ο Νίτσε υποστηρίζει ότι ο θεσμός του οστρακισμού ήταν θετικός: όταν ένα άτομο ξεπερνάει όλα τα άλλα, παραμερίζεται από την κοινότητα «προκειμένου να ξαναρχίσει το παιχνίδι των ανταγωνιζόμενων δυνάμεων».

Για τον Νίτσε, η πιο ισχυρή θέληση για δύναμη είναι η πιο πνευματική, δηλαδή εκείνη που χαρακτηρίζει τους «μεγάλους εφευρέτες καινούργιων αξιών» ή δημιουργούς. Τέτοιοι άνθρωποι προβαίνουν, μαζί με τους μαθητές/οπαδούς τους, σε καινούργιες αξιολογήσεις των ανθρώπινων αξιών, ιδεών και πραγμάτων και έτσι προτείνουν ένα καινούργιο «αγαθό» για την πλειονότητα των ανθρώπων (για τον λαό), αναπόσπαστο από έναν πίνακα «υπερνικήσεων», δηλαδή έναν πίνακα που περιέχει όλα εκείνα που πρέπει να ξεπεραστούν τη δεδομένη στιγμή.

Οι δημιουργοί μπορούν να εκφράζουν μια «θετική» ή μια «αρνητική» θέληση για δύναμη. Θετική είναι κάθε θέληση για δύναμη που είναι καταφατική προς τη ζωή, που «ευλογεί τα πράγματα και τον άνθρωπο», και αρνητική κάθε θέληση για δύναμη που δεν σέβεται, δεν εκτιμά και δεν αναδεικνύει την αξία της ζωής.

Για παράδειγμα, ο χριστιανισμός, η πανίσχυρη αυτή θρησκεία, υποτιμά και δυσφημεί τη ζωή και τον κόσμο εδώ κάτω εν ονόματι ενός «επέκεινα», ενός άλλου κόσμου τιμωρίας ή ανταμοιβής (κόλαση και παράδεισος). Με τις έννοιες της αμαρτίας και της τιμωρίας ταπεινώνει και κουτσουρεύει το ανθρώπινο σώμα και πνεύμα. Με τον χριστιανισμό ανεβαίνουν στην εξουσία οι αδύναμοι, οι αρνητές της ζωής. Ο Χριστός ήταν βέβαια ένας μεγάλος δημιουργός, εξέφρασε όμως την ηθική και επέβαλε την κυριαρχία των «αδύναμων», των «δούλων», δηλαδή των αρνητών της ζωής.

Προσθήκη νέου σχολίου

Προσοχή: Τα σχόλια ελέγχονται από διαχειριστή πριν δημοσιευτούν, με εξαίρεση τα σχόλια των εγγεγραμένων χρηστών, τα οποία δημοσιεύονται αυτόματα με ευθύνη του σχολιαστή-μέλους. Βεβαιωθείτε ότι έχετε διαβάσει τους όρους χρήσης. Μηνύματα που δεν συμμορφώνονται με τους όρους δεν δημοσιεύονται ή/και αποσύρονται. Η συμμετοχή στον σχολιασμό θεμάτων σημαίνει την αποδοχή των κανόνων λειτουργίας της ιστοσελίδας. Υβριστικά ή/και απειλητικά μηνύματα μπορεί να επιφέρουν τις ανάλογες νομικές συνέπειες.

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση