Log in
updated 3:14 PM EET, Feb 18, 2018

Συνδεθείτε με τα παιδιά σας , πριν συνδεθούν με τον υπολογιστή!

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)  

 

Social media: μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δηλαδή ένας τρόπος να έρθουμε σε επαφή με τους άλλους. Πριν τον αφορίσουμε μόνο και μόνο επειδή είναι νέος, ας δούμε τα θετικά του και τις ευκολίες που προσφέρει:

  1. είναι εύκολος.
  2. μας προφυλάσσει από την έκθεση του πραγματικού εαυτού μας.
  3. έχει πολλές εφαρμογές: συνδυάζει εικόνα, ομιλία, φωτογραφία, βίντεο, παιχνίδια κλπ…

Επίσης, θα πρέπει πριν ξεκινήσει ο προβληματισμός μας για τους έφηβους, να απευθυνθούμε στους ενήλικους εαυτούς μας: «εμείς γιατί κολλάμε;». (Ίσως αυτό και μόνο αρκεί για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να αλλάξουν, φτάνει να καταλάβουμε γιατί εμείς κολλάμε με όλα αυτά και πρώτα εμείς να ξεκολλήσουμε...).

Τα παιδιά λοιπόν, πιστεύω ότι ''κολλάνε'' με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, γιατί δεν έχουμε κάτι καλύτερο να τους προσφέρουμε, ως κοινωνία, ως σχολείο, ως οικογένεια.

Οι πάντες τρέχουν για τις δουλειές τους, για τις υποχρεώσεις τους και δεν μένει ουσιαστικός χρόνος για να ασχοληθούμε με τα παιδιά (π.χ. την ώρα που γράφω το κείμενο ο μικρός μου γιος, που είναι άρρωστος και δεν πήγε σήμερα στο σχολείο, παίζει ένα παιχνίδι στον υπολογιστή!! Θα μπορούσα να επιλέξω να μην γράψω αυτό το κείμενο και να παίξω μαζί του… Όμως η παρόρμησή μου να «κάνω την δουλειά μου» με οδηγεί στο γραφείο και τον γιο μου στον υπολογιστή).

Η υπέρτατη αξία της τιμιότητας

Η τιμιότητα είναι μια υπέρτατη αξία. Το ίδιο και η προκοπή, η εργατικότητα. Ίσως ξεχασμένες στις μέρες μας, συχνά-πυκνά τις αγνοούμε, προκρίνοντας οφέλη για εμάς εις βάρος των άλλων... Κάπου εδώ τα διδάγματα των μύθων έρχονται να μας υπενθυμίσουν τις αξίες αυτές μέσα από ωραίες και απλές ιστορίες...

''Ήταν κάποτε ένας ξυλοκόπος που κάθε μέρα πήγαινε στο δάσος με το τσεκούρι του, έκοβε ξύλα κι έτσι ζούσε την οικογένειά του. Μια μέρα, καθώς έκοβε ένα δέντρο στην όχθη του ποταμού, το τσεκούρι του γλίστρησε απ’ τα χέρια του κι έπεσε μέσα στο ποτάμι. Απελπισμένος, ο ξυλοκόπος κάθισε δίπλα στην όχθη κι έκλαιγε για το χαμένο του τσεκούρι. Πώς θα ζούσε τώρα την οικογένειά του;

Το ποτάμι, όμως, ήταν αφιερωμένο στο θεό Ερμή. Έτσι ο Ερμής λυπήθηκε τον ξυλοκόπο και ξαφνικά εμφανίστηκε μπροστά του και τον ρώτησε γιατί έκλαιγε. Όταν άκουσε τι του είχε συμβεί και ήταν τόσο αναστατωμένος, έκανε βουτιά στο ποτάμι και έβγαλε μέσα απ΄ το νερό ένα χρυσό τσεκούρι. Το έδειξε στον ξυλοκόπο και τον ρώτησε:

Δωρεάν Μαστογραφικός Έλεγχος στην Άμφισσα

Ο καρκίνος του μαστού είναι η συχνότερη κακοήθεια που εμφανίζεται στις γυναίκες της χώρας μας. Ο αριθμός των νέων περιστατικών κάθε χρόνο υπολογίζεται στις 5.000.

Παρόλη την υψηλή συχνότητα της, η ασθένεια απειλεί ολοένα και λιγότερο τη ζωή και την ποιότητα της, τόσο εξαιτίας των σημαντικών προόδων της ιατρικής επιστήμης που οδήγησαν σε πιο αποτελεσματικές και περισσότερο εξατομικευμένες θεραπευτικές παρεμβάσεις,  όσο και γιατί ο αριθμός των γυναικών που υποβάλλονται σε προληπτικές εξετάσεις συνεχώς αυξάνει, με αποτέλεσμα να ανακαλύπτεται ο καρκίνος σε πρώιμα στάδια, τότε που οι θεραπείες είναι πιο αποτελεσματικές και μπορεί να οδηγήσουν στην ίαση.

Η καλύτερη εξέταση για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου του μαστού είναι η μαστογραφία. Ο τακτικός προληπτικός έλεγχος με μαστογραφία μειώνει τη θνησιμότητα από την ασθένεια σε ποσοστό που φθάνει το 30%. Η εξέταση είναι ανώδυνη, διαρκεί ελάχιστο χρόνο και με τα νέα μηχανήματα που η δόση ακτινοβολίας είναι εξαιρετικά χαμηλή.

4 ΕΧΕΓΓΥΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Γράφει ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)  

 

Τι χρειάζονται τα παιδιά; Αγάπη! Τι άλλο; Φροντίδα, στοργή, νοιάξιμο, την προσοχή μας, τον χρόνο μας, μια ζεστή αγκαλιά, σωστή διατροφή, επαρκή κοινωνικοποίηση, ένα ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον... Κι όμως, τα περισσότερα αγαθά είναι άυλα, προσφέρονται αμισθί και δεν κοστίζουν τίποτα. Είναι στο χέρι μας, στην πεποίθηση μας, στην στόχευση μας, την απόφαση μας τελικά, να αναλάβουμε υπεύθυνα τον ρόλο μας ως γονείς, προκειμένου να προσφέρουμε στα παιδιά μας τα εχέγγυα για μία ευτυχισμένη παιδική ηλικία.

  1. Αν μπορούμε να τα ακούμε... Αν δίνουμε προσοχή στα λεγόμενα τους, τα συναισθήματα τους, τις κινήσεις τους, όσα δηλώνουν και όσα αφήνουν αδήλωτα, τότε θα μπορέσουμε να έρθουμε στη θέση τους, νοιώθοντας το τι νοιώθουν... Τα παιδιά έχουν μεγάλη ανάγκη να αντιληφθούν ότι είναι σημαντικά για εμάς και όταν αντιληφθούν κάτι τέτοιο τότε στο αίσθημα της εσωτερικής τους ασφάλειας αυξάνεται κατακόρυφα.
  2. Άν μπορούσαμε να περνάμε (σταθερά) χρόνο μαζί τους... Αν αγαπήσουμε τη ρουτίνα μας, το πρωινό γύρω από το τραπέζι, το μεσημεριανό ή το βραδινό φαγητό, βόλτες στο πάρκο ή αλλού (οπουδήποτε!) , όλοι μαζί στον καναπέ να διαβάσουμε ένα βιβλίο, να παίξουμε ένα επιτραπέζιο, να δούμε μία ταινία ( ή κάτι άλλο...). Τα παιδιά μαθαίνουν αυτό που βιώνουν, έτσι λοιπόν αν βιώσουν την σταθερότητα μέσα από την επανάληψη, τη ζεστασιά μέσα από την εγγύτητα, την απλότητα μέσα από την καθημερινή ευχαρίστηση, με τα απλά, τότε δυναμώνουν κι αυτά ψυχικά, νοιώθουν επαρκή για αυτό που είναι και για αυτό που έχουν.
  3. Αν μπορούσαμε να είμαστε συνεπείς απέναντι τους... Αν φροντίζουμε να μην ξεχνάμε τις υποσχέσεις μας, αν τηρούμε τους όρους μίας συμφωνίας, αν τα επαινούμε για τις επιτυχίες τους τον καιρό που συμβαίνουν, αν είμαστε παρόντες στις γιορτές, τα γενέθλια, το πάρτι, στις σχολικές και τις εξωσχολικές δραστηριότητες... Τα παιδιά τότε νιώθουν σημαντικά, νιώθουν ότι αξίζουν, νιώθουν την αφοσίωση μας εμπράκτως και αυτό τους δίνει εμπιστοσύνη για τον εαυτό τους, για την αξία τους, αποκτούν αυτοπεποίθηση και σιγουριά...

Ότι δεν σε πληγώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr)  

 

Οι πληγές στις ιστορίες των ανθρώπων δεν είναι πάντα εύκολες. Ούτε καν συχνά! Είναι κάποιες πληγές τόσο βαθιά ριζωμένες στην ψυχή μας που νομίζουμε πως ποτέ δεν θα επουλωθούν. Πιστεύουμε πως πάντα θα είναι εκεί, να στέκουν ορθάνοιχτες, να μας πονάνε και να μας θυμίζουν το βαθύ τραύμα των αναμνήσεών μας, βαθιά ριζωμένο μέσα μας.

Είναι κάποιες πληγές που δεν μας αφήνουν να προχωρήσουμε. Θες πες το τύψεις και ενοχές, θες πες το φόβο, αδυναμία, ανημποριά. Μας  κρατούν καθηλωμένους σε ένα ανεπανόρθωτο αίσθημα αβοηθησίας, μα αίσθηση ακινησίας, τελικά έναν ψυχικό βάλτο. Εκεί μέσα βουλιάζουμε στάσιμοι, σαν αμήχανα μπροστά στο τίποτα και ατενίζουμε (;) το μέλλον. Ποιο μέλλον; Ο χρόνος σταματά και παρόν, παρελθόν και μέλλον γίνονται ένα: Ένας χρόνος άχρονος…

Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας (www.xidaras.gr)  

Ας ξεκινήσουμε με μία λεξιλογική διάκριση : Αυτή ανάμεσα στις έννοιες της μοναξιάς και της μοναχικότητας. Η μοναχικότητα αναφέρεται στο να είναι κανείς μόνος, χωρίς συντροφιά, συνήθως με την θέληση του, επειδή επιλέγει να ζει μόνος του, χωρίς παρέα, η τάση απομόνωσης από το κοινωνικό περιβάλλον...