Αναζητώντας απεγνωσμένα διέξοδο, η Ηλέκτρα κάνει από νωρίς την επανάστασή της και αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, με όπλο την οικονομική ανεξαρτησία. Σε ηλικία δεκαέξι ετών στήνει την πρώτη δική της «επιχείρηση»... Με χιούμορ, οξυδέρκεια και δίψα για ζωή, η Ηλέκτρα σχολιάζει, κριτικάρει, παλεύει, απογοητεύεται, ξαναστέκεται στα πόδια της και ποτέ δε διστάζει να πει τα πράγματα με το όνομά τους. «Η γιαγιά Ευγενία κοί?ιζε το ?ωρό κουνώντας το πάνω στα πόδια της κι αυτό την κοιτούσε στο στό?α, ?ε τα ?άτια του ορθάνοιχτα. Άκουγε το σλάβικο ερωτικό τραγούδι θαρρείς ?ε προσήλωση. Ένας χεί?αρρος ανα?νήσεων κατέκλυσε την Ηλέκτρα. Θυ?ήθηκε τα δικά της παιδικά χρόνια. Με τα ίδια τραγούδια είχε ?εγαλώσει κι αυτή. Τώρα που έφευγε, προσπαθούσε να κρατήσει ?έσα της το απόσταγ?α των ό?ορφων στιγ?ών. Θα τις φυλούσε στο θησαυροφυλάκιο της ψυχής της για να τις έχει περιουσία και παρακαταθήκη για το ?έλλον. Αλλά και όλα τα υπόλοιπα που την είχαν βασανίσει την είχαν κάνει δυνατότερη. Της είχαν δώσει ?αθή?ατα ζωής και δύνα?η να αντι?ετωπίσει οτιδήποτε. Όποτε χρειαζόταν, θα ανέσυρε από ?έσα της, από τον πιο βαθύ τόπο του είναι της, εκείνο τον άγνωστο εαυτό που ?πορεί να κάνει τα πάντα προκει?ένου να είναι νικητής. Γιατί, αν κάτι είχε ?άθει ?έχρι εκείνη τη στιγ?ή στη ζωή της, ήταν να δίνει ?άχες και να τις κερδίζει».